Μια Φωτογραφία Χίλιες Λέξεις

Ζ. Ζιντάν: «Χρωστάω πολλά στη γειτονιά μου»

Αποτελεί το είδωλο πολλών ποδοσφαιριστών της γενιάς μας, όχι μόνο για τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες, αλλά και για τον χαρακτήρα του. Ο Ζινεντίν Ζιντάν δεν μεγάλωσε μέσα στις ακαδημίες ποδοσφαίρου και τίποτα δεν του προσφέρθηκε απλόχερα στη ζωή. Ο ίδιος όμως νιώθει ιδιαίτερα τυχερός για τον τρόπο που μεγάλωσε, αλλά και για την γειτονιά του, που χωρίς αυτήν ίσως να μην έφτανε ποτέ στο κορυφαίο σκαλί του βάθρου…

«Η ιστορία μου είναι η πιο αποτελεσματική απάντηση σε όλους αυτούς που θέλουν να περιορίσουν το ποδόσφαιρο στην τακτική και στους αριθμούς από τα τμήματα υποδομής ακόμη, σε όλους αυτούς που θέλουν να ακυρώσουν τη φαντασία ενός παιδιού επειδή δεν δίνει τη μπάλα τη σωστή στιγμή στους αγώνες. Το δικό μου σχολείο ήταν αυτή η ασύγκριτη σφυρηλάτηση ταλέντων που μόνο ο δρόμος μπορεί να παράγει.

Εκεί, σε εκείνα τα ατελείωτα παιχνίδια με τους συνομήλικους μου, όπου το κύπελλο ήταν ένα πλαστικό μπουκάλι και το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή ήταν οι φωνές των μανάδων μας, τελειοποίησα την τεχνική μου. Εκεί, παίζοντας για τη χαρά μας, δημιούργησα δικές μου κινήσεις. Εκεί είναι που μαθαίνεις τα πιο όμορφα πράγματα. Ο δρόμος, όμως, για μένα ήταν και ένα μεγάλο σχολείο για τον χαρακτήρα μου. Μοιάζω ντροπαλός, αλλά δεν είμαι, αντιθέτως δεν φοβόμουν κανέναν και τίποτα.

Στη γειτονιά μου έμαθα το βάρος των λέξεων, τη σημασία των χειρονομιών, της συμπεριφοράς. Έμαθα να αντέχω στα χτυπήματα των αντιπάλων, αλλά κάθε τόσο έχανα την υπομονή μου. Μισώ τη βία και την αδικία, μέχρι που φτάνω στο σημείο που δεν μπορώ να το ανεχθώ άλλο. Εκεί έρχεται το ξέσπασμα. Όταν επέστρεψα στο σπίτι μου ως παγκόσμιος πρωταθλητής, γονάτισα και φίλησα την άσφαλτο. Γιατί αν είχα γεννηθεί αλλού, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είχατε ακούσει ποτέ να μιλάνε για μένα».

Σχετικά Άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button