Παιχταράδες

Το μουδιασμένο πέρασμα του Φερνάντο Ρεντόντο από τη Μίλαν

Κατά τη διάρκεια της εξαιρετικής του καριέρας ο Φερνάντο Ρεντόντο μας χάρισε μοναδικές στιγμές, αφού το παιχνίδι του συνοδεύονταν από τρομερή ποιότητα και φαντασία. Σίγουρα στα χρόνια της Ρεάλ Μαδρίτης το ποδόσφαιρο όπως παραδέχτηκε ήταν πιο ελεύθερο και πιο κοντά στα δικά του μέτρα, αλλά δεν συνέβη το ίδιο και όταν πήγε στην Μίλαν, όπου δεν μπόρεσε ποτέ να αποδώσει σύμφωνα με το ταλέντο του.

Ο ίδιος αρκετά χρόνια μετά παραδέχθηκε ότι ήταν μία λάθος επιλογή για την ποδοσφαιρική του καριέρα, αφού το πρωτάθλημα όσο και ο οργανισμός της μιλά δεν ταίριαζε με τη δική του φιλοσοφία.

«Ζήτησα από τον Γκαλιάνι να μην πληρώνομαι, μέχρι να επιστρέψω στο γήπεδο. Όλοι στο Μιλανέλο ρωτούσαν πότε θα επέστρεφα και δεν ήξερα τι να πω. Αν όλα αυτά είχαν συμβεί στην Μαδρίτη, θα ήταν διαφορετικά, γιατί είχα δώσει ήδη τόσα πολλά για τον σύλλογο.

Αλλά στην Μίλαν δεν μπόρεσα να παίξω ούτε λεπτό. Ήταν μια τρομερή κατάσταση. Πήγα στην Μίλαν και το σύστημα προπόνησης ήταν διαφορετικό, με πολύ έμφαση στην φυσική κατάσταση και στην δύναμη. Δεν είπα τίποτα, ίσως από υπερηφάνεια, αλλά μυϊκά είχα φτάσει στα όρια μου. Έτσι το δεξί μου γόνατο δεν άντεξε και δεν έπαιξα για δύο χρόνια.

“Το τακουνάκι συνήθιζα συχνά να το κάνω για να ξεφεύγω από τους αντιπάλους”

Πήγα στην Μίλαν και για δύο χρόνια, ήμουν εκτός. Είναι τρελό. Είχα χρόνια να παρακολουθήσω ποδόσφαιρο. Δεν μπορώ να λειτουργήσω με το συναίσθημα πια. Είναι περίεργο αυτό, γιατί ήταν πάντα στο επίκεντρο της ζωής μου από παιδί. Έχει αλλάξει πάρα πολύ τα τελευταία δέκα με δεκαπέντε χρόνια, όλα έχουν γίνει γελοία προγραμματισμένα.

Οι ποδοσφαιριστές μοιάζουν κυρίως με σούπερ αθλητές. Το τακουνάκι συνήθιζα συχνά να το κάνω για να ξεφεύγω από τους αντιπάλους, αλλά το έκανα περισσότερο για να βάλω τον εαυτό μου σε μια σωστή θέση στο γήπεδο, ώστε να μπορώ να βλέπω καλύτερα τους συμπαίκτες μου. Στο Ολντ Τράφορντ, στο ματς με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αντί γι΄ αυτό, είδα ότι υπήρχε αρκετός χώρος στο γήπεδο και συνειδητοποίησα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή για να βγω μπροστά. Αυτή η ντρίπλα, κατέληξε σε όλα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Χρόνια αργότερα ο γιος μου είπε… “Μπαμπά, μας είπε ο προπονητής, ότι το τακουνάκι σου είναι η λάθος κίνηση, γιατί δίπλα σου είχες συμπαίκτη και έπρεπε να του δώσεις την μπάλα. Είπε ότι δεν χρειάζεται να το κάνουμε κι’ εμείς.’”

Από εκείνη την ημέρα συνειδητοποίησα ότι το ποδόσφαιρο κινείται όλο και περισσότερο προς μια μηχανική κατεύθυνση, όπου η φαντασία, φυλακίζεται από τους προπονητές».

 

Σχετικά Άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button